Het goede leven
U kent het wel: ‘s Ochtends vroeg springt u uit uw bed, omdat u klokslag negen uur uitgeslapen in de collegebanken moet zitten. U kunt nog net een boterham naar binnen schuiven. Na het college luncht u snel tussen de bedrijven door, omdat uw werkgroep over vijf minuten begint. Na deze werkgroep springt u vlug op uw fiets omdat u nog een bijvakje volt op een andere faculteit. Daarna heeft u muziekles want ja, u speelt al sinds uw 4e piano en dat wilt u toch ook niet laten schieten. Dat zou zonde zijn van al de tijd die u daarin geïnvesteerd heeft. Eten moet u ook nog doen, dus u belt vlug een vriend op om te vragen of u bij hem een hapje mee kunt eten. Dit mag, dus u springt weer op fietsje en pendelt naar de andere kant van de stad om daar een bord macaroni naar binnen te schuiven. Na een kwartiertje glipt u, zich excuserend dat u de afwas niet voor uw rekening neemt en verzekerend dat het héérlijk gesmaakt heeft, de deur uit om te gaan tennissen. Want de laatste tijd komen de kilo’s erbij zonder dat u het wilt. Nog bezweet van het sporten hijst u zich weer in uw dagelijkse kloffie om naar de commissievergadering te gaan die een half uur geleden al begonnen is. Snel kijkt u nog even het voorbereidingsdocument door dat de praeses u heeft doorgestuurd en dat u net voordat u weg ging nog snel heeft kunnen uitprinten. Na deze vergadering blijft u nog heel even borrelen, want zoals u aangeeft heeft u het erg druk en morgen moet u er weer vroeg uit. Met een half oor hoort u de laatste nieuwtjes aan, de rest gaat aan u voorbij omdat zich in uw hoofd de taken voor morgen al opstapelen en omvangrijke proporties aannemen. Na de borrel fietst u snel naar huis. Op de gang kom u uw huisgenoot tegen die zeer meelevend vraagt hoe het met u gaat. U mompelt: ‘Gaat wel, ben erg moe dus ga nu maar direct naar bed. Welterusten hè’.
Waarschijnlijk zult u zich in meerdere of mindere mate in bovenstaand beeld herkennen. Het studentenleven is mooi, maar doordat we zoveel activiteiten ondernemen en zoveel keuzes hebben dreigen we soms onder te gaan in de stress en de drukte. Soms worden we geleefd. Als we het eens niet zo druk hebben, zijn we bang dat we dingen missen en denken daarom meer activiteiten te moeten ondernemen. Het is nu of nooit, we moeten immers onszelf ontplooien en we zijn maar één keer student. En dan heb je nog al die andere mensen die zo ontzettend veel dingen naast elkaar kunnen doen en er nog stralend gelukkig uitzien ook.
Maar deze manier van leven dreigt wel ten koste te gaan van de dingen die er echt toe doen, zoals tijd voor God en contact met familie en vrienden. Ook zorgt het ervoor dat we de mooie dingen van het leven over het hoofd zien, zoals een boom die in bloei staat of een heerlijk zonnetje. Wat we moeten leren is het zoeken naar kwaliteit in plaats van kwantiteit. We moeten de relevante zaken weer durven scheiden van de irrelevante zaken. Dit kan door ons toe te wijden aan onze taken en de mensen om ons heen en onze bevrediging te zoeken in hoe we de dingen doen en niet in de hoe-veelheid van wat we doen. Dat is het goede leven.
Met amicale groet,
Anne Rottier
h.t. abactis